دانشمندان موفق به کشف بزرگترین ابرخوشه کهکشانی شدند

[ad_1]

ابرخوشه ها گروه‌های بزرگی متشکل از خوشه‌های کهکشانی هستند که ساختاری عظیم را تشکیل می‌دهند. اخیرا دانشمندان بزرگترین ابرخوشه کهکشانی را کشف کرده‌اند!

این ساختار عظیم، پهنه‌ای 600 میلیون سال نوری از جهان را به خود اختصاص داده که جرم کلی آن در حدود 20 میلیون میلیارد برابر خورشید است! به عبارت دیگر، پهنه بزرگترین ابرخوشه کهکشانی 20 هزار برابر کهکشان راه شیری است که دانشمندان در تازه‌ترین مطالعات خود موفق به کشف آن شده‌اند.

بزرگترین ابرخوشه کهکشانی که اخیرا توسط گروهی از ستاره‌شناسان هندی کشف شده، پهنه‌ای وسیع از جهان شناخته شده را به خود اختصاص داده است. این ابرخوشه کهکشانی ، تعداد بسیاری از کهکشان‌های جهان هستی را در خود جای داده که در فاصله 4 میلیارد سال نوری زمین و در ماورای صورت فلکی ماهی (Pisces) قرار دارد.

ساختار عظیم مذکور با عنوان ابرخوشه کهکشانی سرسوتی (Saraswati) برگرفته از نام الهه آموزش، هنر، خنیاگری و رودخانه در آئین هندو نام‌گذاری شده است.

کارشناسان بر این باورند که ساختار کهکشانی مذکور درک فعلی ما را از واقعیت جهان هستی به چالش می‌کشاند. نکته جالب اینکه که ساختار کشف شده، بسیار پرجرم‌تر از آن است که در مکان فعلی مستقر شود! ابرخوشه کهکشانی سرسوتی، 10 میلیارد سال بعد از بیگ بنگ (زمان حاضر) در معرض دید ما قرار گرفته و به شکل اعجاب‌آوری در پهنه گیتی قرار دارد.

بر اساس درک موجود از جهان هستی و مدل کیهان‌شناسی، مدت زمان کافی برای شکل‌گیری از ساختار عظیم وجود نداشته است. اما به هر نحو، ابرخوشه کهکشانی سرسوتی به شکل امروزی درآمده و دانشمندان سعی دارند از چگونگی این فرآیند اطلاع حاصل کنند.

بزرگترین ابرخوشه کهکشانی

دانشمندان مرکز بین‌المللی نجوم و موسسه آموزش و تحقیقات علوم هند در بیانیه‌ای اظهار کردند:

تحقیقات فعلی ما سعی بر آن دارند که پاسخ قانع‌کننده‌ای را برای پرسش موجود ارائه کنند. سوال اساسی این است که چنین ساختار عظیمی با مقیاس فعلی، چگونه توانسته در میلیاردها سال قبل شروع به شکل‌گیری کند؛ مخصوصا اینکه انرژی تاریک نیز در این میان بی تاثیر نیست.

در گذشته، دانشمندان چندین نمونه مشابه با ابرخوشه کهکشانی سرسوتی را نیز کشف کرده‌اند که از جمله آنان می‌توان به «ابرخوشه شاپلی» (Shapley Concentration) و «دیوار بزرگ اسلون» (Sloan Great Wall) اشاره کرد. اما کشف اخیر ستاره‌شناسان هندی، به عنوان بزرگترین ابرخوشه کهکشانی معرفی شده است.

لازم به ذکراست که ابرخوشه شاپلی و دیوار بزرگ اسلون در فاصله نزدیک‌تری به کهکشان راه شیری مستقر شده‌اند؛ چرا که ابرخوشه کهکشانی سرسوتی 4 میلیارد سال نوری دورتر از مکان فعلی ماست.

هنگامی که دانشمندان با تلسکوپ به جستجوی اجسام موجود در جهان هستی می‌پردازند، تشخیص نزدیک و یا دور بودن آنان امری پیچیده است. چه بسا که جسمی در فاصله‌ای بسیار دور قرار داشته باشد و تصور شود که فاصله چندانی با زمین ندارد! این مشکل شباهت بسیاری به جمله درج شده بر روی آینه بغل اتومبیل‌ها دارد: “اشیاء در آینه ممکن است نزدیک‌تر از آن چیزی باشند که در واقع هستند.”

به همین دلیل است که تشخیص فواصل کهکشان‌ها و اجسام موجود در جهان هستی، فرآیندی وقت‌گیر و با دقت بسیار بالا به شمار می‌رود.

دانشمندان از اکتشاف بزرگترین ابرخوشه کهکشانی بسیار شگفت‌زده هستند؛ چرا که مشاهده شبکه کهکشانی سرسوتی از این فاصله بسیار دور، چالشی سخت و دشوار به حساب می‌آمد. این ابرخوشه بسیار عظیم، در یک شبکه وسیع از رشته‌های کهکشانی کشف شده است که سرشار از خوشه‌ها و حفره‌های بزرگ هستند.

[ad_2]

لینک منبع

چه می‌شد اگر زمین 50 درصد بزرگتر از این بود ؟

[ad_1]

سیاره مادری ما ابعاد، وزن، جایگاه و ویژگی‌های خاصی دارد که آن را از دیگر سیارات منظومه شمسی متمایز ساخته است. اما ایا تا به حال با خود فکر کرده اید که چه می‌شد اگر زمین 50 درصد بزرگتر از این بود؟

دونالد پتیت (Donald Pettit)، نقطه عطف پیشرفت انسان را خیلی قبل‌تر از قدم نهادن بر روی سطح ماه می‌داند، او می‌گوید:

اولین نقطه عطف پیشرفت بشری خیلی قبل‌تر اتفاق افتاد؛ رسیدن به مدار زمین اولین قدم بزرگ انسان بوده است.

رسیدن به مدار زمین، 400 کیلومتر آن‌طرف‌تر، از نظر پتیت نقطه عطف تاریخ بشری بوده است. به گفته او انرژی مورد نیاز برای رسیدن به مدار زمین برابر با نصف انرژی مورد نیاز برای رسیدن انسان به مریخ است، این در حالی است که انرژی لازم برای سفر از مدار زمین به ماه، کسری کوچک از آن است. دلیل این نکته هم قدرت جاذبه زمین است و به گفته فیزیک‌دان‌ها در این مورد اندکی سهل انگاری در محاسبات باعث سقوط سفینه فضایی بر روی زمین می‌شود.

برای غلبه بر گرانش زمین و فرستادن یک سفینه به فضا، 80 تا 90 درصد وزن راکت‌ صرف حمل سوخت می‌شود. به گفته پتیت نشستن در یک سفینه فضایی با آن حجم سنگین از سوخت مشتعل خیلی خطرناک‌تر از نشستن بر روی یک بشکه گازوئیل است! این لزوم حمل سوخت زیاد، نکته دیگری هم دربر دارد و آن عدم جای کافی برای حمل غذا، کامپیوتر، لوازمات آزمایشی و فضانوردان درون سفینه فضایی است.

با وجود تمامی این حقایق سنگین جالب است بدانید که شانس با ما یار بوده است.

به گفته پتیت:

اگر شعاع زمین از اینی که هست بیشتر بود احتمال ساخت سفینه‌ای که بتوان آن را از مدار زمین خارج کرد به صفر می‌رسید.

سپس پتیت با استفاده از معادله چایکوفسکی شرایط جدید را می‌سنجد.

بیایید فرض را بر این بگیریم که راکتی با 96 درصد سوخت و تنها 4 درصد وزن راکت داشته باشیم، علاوه بر آن سوخت را هیدروژن-اکسیژن در نظر بگیریم که در حال حاضر سوختی با بیشترین انرژی برای یک سفینه حامل انسان است. اعداد و پیش‌فرض‌های حاصل را وارد معادله می‌کنیم تا ببینیم با سرعت قابل دسترسی موجود امکان فرار از چه شعاعی از جاذبه زمین ممکن خواهد بود؛ با حل معادله، حداکثر شعاع فرارپذیر 9680 کیلومتر به دست می‌آید و با در نظر گرفتن شعاع حال حاضر زمین که 6670 کیلومتر است به نظر می‌رسد که در صورت بزرگ‌تر بودن 50 درصدی زمین شانس فرار از مدار آن میسر نبود، حداقل با استفاده از راکت‌ها این امکان فراهم نمی‌شد.

از صحبت‌های پتیت می‌توان نکات خوبی به دست آورد؛ اول اینکه با وجود موفقیت‌های بسیاری که راکت‌ها برای انسان دربر داشته‌اند، برای سفرهای فضایی انتخاب‌های مقرون به صرفه‌ای نیستند و در صورت امکان باید به دنبال تکنولوژی‌های بهتر در رسیدن به این هدف باشیم. بارها و بارها راه‌های جایگزین از فیلم‌های علمی-تخیلی پیشنهاد شده و برخی حتی مورد بهبود و آزمایشات عملی قرار گرفته‌اند اما هیچ‌یک کافی نبوده‌اند. سرعت فرار از سطح ماه 21.3 درصد زمین است و به همین اندازه هم به صرف هزینه و تکنولوژی کم‌تر نیاز دارد. استفاده از ماه به عنوان یک سکوی پرتاب در حال حاضر خیلی دور از ذهن به نظر می‌رسد اما با پیشرفت‌های به عمل آمده در پرینت‌های سه بعدی و پردازش بر روی مواد می‌توانیم رفته رفته به آن فکر کنیم. با این‌ وجود برای این‌که بتوانیم این امکان را عملی کنیم باید مواد مورد نیاز سفینه‎ فضایی خود را از سطح ماه یا سیارک‌ها و ستاره‌های دنباله‌دار اطراف آن برداشت کنیم. ایده دیگر استفاده از آب‌های یخ‌بسته ماه و تبدیل آن‌ها به سوخت هیدروژن-اکسیژنی مورد نیاز است.

براساس گفته‌های پتیت در حال حاضر زمین، ما را به نحوی درون جاذبه خود زندانی کرده است و تا به این لحضه تمامی فرضیه‌ها و راه‌حل‌های‌مان به بن‌بست رسیده، اما با پیشرفت تکنولوژی احتمال فرار از این حقیقت دیرینه ممکن است.

[ad_2]

لینک منبع

ماهواره روسی مایاک (Mayak) در مدار قرار گرفت؛ روشن‌ترین جرم آسمان شب پس از ماه

[ad_1]

ماهواره روسی مایاک (Mayak) به تازگی در مدار زمین قرار گرفته است و تا یک ماه آینده، روشن‌ترین جرم آسمان شب پس از ماه خواهد بود.

یکی از موشک‌های سایوز روسیه، ماهواره‌ای بحث‌برانگیز را در مدار زمین قرار داده است. در چند روز آینده، این ماهواره به یکی از روشن‌ترین ستاره‌های آسمان تبدیل خواهد شد. اما همین اتفاق می‌تواند تهدیدی برای نجوم رصدی دنیا به حساب بیاید. ماهواره مایاک که توسط بخش مهندسی مکانیک دانشگاه مسکو طراحی شده، هزینه‌ای بالغ بر 30 هزار دلار را به خود اختصاص داده است. پس از گذشت چند ساعت از پرتاب آن در روز جمعه، این ماهواره به درستی در مدار خود قرار گرفت و شروع به باز کردن بازتابنده نور خورشیدی که در آن تعبیه شده بود، کرد.

این بازتابنده به شکل یک هرم با اندازه سه متر است. هدف این بازتابنده، گرفتن نور خورشید و بازتاباندن آن به سمت زمین است. طبق گفته تیم تحقیقاتی، این ماهواره دومین جرم درخشان آسمان پس از ماه خواهد بود. به این ترتیب، می‌توان از این جرم جدید، برای اندازه‌گیری روشنایی ظاهری سایر ماهواره‌های اطراف زمین استفاده کرد.

هدف دیگر این تیم تحقیقاتی، افزایش نیروی کشش (Drag) وارده بر ماهواره است. این چیزی است که در حالت عادی از آن پرهیز می‌شود. اما در مورد این ماهواره، هدف آزمایش سیستم جدیدی از ترمزهای هوایی است. ترمزهایی که به ماهواره کمک می‌کنند تا خیلی سریع مدار خود را کاهش داده و در نهایت در جو زمین بسوزد.

برای کمک به ردیابی ماهواره مایاک و اینکه بدانید دقیقا در چه زمانی می‌توان آن را مشاهده کرد، تیم این پروژه نرم‌افزار آندرویدی آن را تهیه کرده است که از این لینک قابل دسترسی است. البته زبان این برنامه فعلا فقط به روسی است و خبری از زبان انگلیسی نیست. راه دیگری برای دیدن این جرم پرنور، استفاده از سایت‌های دیگری برای ردیابی ماهواره‌ها همچون heavens above و یا N2YO است.

Mayak برای مدت یک ماه در مدار زمین باقی خواهد ماند و پس از آن یه جو زمین سقوط می‌کند. باید دید که در این مدت، بازتابش شدید مایاک، اختلالی در پروژه‌های رصدی بسیاری که مشغول رصد آسمان هستند ایجاد می‌کند یا خیر. چرا که روشنایی زیاد آن، اگر در راستای رصد یک تلسکوپ قرار گیرد، می‌تواند تمامی تصاویر گرفته‌شده را از بین ببرد.

[ad_2]

لینک منبع